توضیحات


پاسخ های متابولیکی بعد از تمرینات شدید کوتاه


پاسخ های متابولیکی بعد از تمرینات شدید کوتاه

حسین قوامی امین(فیزیولوزیست ورزشی،قلب و عروق و تنفس)

در طی تمرینات با شدت بالاو کوتاه کار انجام شده توسط عضلات اسکلتی به صورت زیادی تکیه بر شکستن منابع فسفوکراتین و به کارگیری گلیکولیز برای اطمینان از بازسازی انرژی است. تحت این شرایط PH داخل عضلانی کاهش پیدا می کند و تجمع فسفات آزاد (Pi) نقش مهمی را در افزایش خستگی عضلانی دارد (الن 2009) به همین دلیل پیشنهاد شد که کلیرانس سریع لاکتات و یون هیدروژن بعد از تمرین شدید برای ریکاوری به منظور بازگرداندن سریع ظرفیت کار به ویژه در شرایطی که فعالیت ورزشی وهله های تمرین شدید کوتاه و تکراری است.

چندین مطالعه بر روی اثر جنسیت بر پاسخ های متابولیکی در طی تمرین و بعد از تمرین نشانه های جالبی را درباره روش های ریکاوری که برای زنان ورزشکار بعد از تمریناتی مثل تمرینات باشدت بالا و و مدت کوتاه ارجحیت داردنشان دادند.

غلظت فسفاژن (ATp. ADP , PCr) تفاوتی بین زنان و مردان ندارد ( جورنسون، لیل جدان، بوری جنسون 2002) هرچند روبی و روبرگ (1994). فعالیت گلیکولیتیکی بیشتر در مردان نسبت به زنان را در طی تمرین گزارش کردند باتوجه به این جاکوبس و همکارانش (1983) قبلاً نشان دادند که مردان نسبت به زنان بعد از تست ورزشی غیرهوازی به غلظت بالاتری از لاکتات داخل عضلانی می رسند این نتایج به وسیله مطالعه راس و همکارانش (2005) تأیید شد آنها نشان دادند نمونه های مرد نسبت به شرکت کنندگان زن اتکای خیلی زیادتری به گلیکولیز دارند هرچند که اتکا آنها به جریان pcr و مسیر هوازی برای تولید نیرو به موازات اثرات جنسیتی دیده نشد این تفاوت می تواند به وسیله سطح مقطع بزرگتر فیبرهای عضلانی نوع 2 یا فعالیت زیادتر آنزیم گلیکولکتیکی توضیح داده شود. (کوگان و همکاران، 1992) اخیراً ووست و همکارانش (2008) این فرضیه را با نشان دادن اینکه مقاومت پایین تر مردان به خستگی قویاً مرتبط یا تفاوت های جنسیتی در توزیع انواع تارهای عضلانی است تا تفاوت در انگیزه اندازه عضله و ظرفیت اکسیداتیو وجریان خون تقویت کردند.

در این شرایط جورنسون و همکارانش (2002) نشان دادند که در طی تمام سه بار دوی سرعت 30 ثانیه ای که با 20 دقیقه ریکاوری فعال از یکدیگر تفکیک شده اند نمونه زن قادر به حفظ پیوسته تر سطوح عملکردی نسبت به مردان شده اند.

باوجود سطح آمادگی مشابه شرکت کنندگان زن نسبت به همتایان مردشان تجمع پایین تر از مواد متابولیکی را به ویژه در رابطه با تارهای نوع 2 نشان دادند (بوری- جانسون 2002) در طی فاز ریکاوری زنان نسبت به مردان ظرفیت بالاتری برای تأمین و بازیابی ATP نشان دادند که آنها را برای وهله ی بعدی تمرین شدید و کوتاه آماده تر می کنند.

خستگی مزمن و تعادل انرژی روزانه

در زنان ورزشکار حفظ تعادل انرژی موضوعی است که نیاز به توجه ویژه دارد به خاطر اینکه مکرراً نگرانی های درباره ظاهر فیزیکی شان مشاهده می شود و فشار اجتماعی به خاطر حفظ درصد پایین از توده چربی بر آنها وارد می شود. (بورک 2001، فانوره 1999، ولک، فوریست و کرایمر 2006)

تعادل انرژی مثبت در واقع برای اطمینان از ریکاوری متابولیکی مطلوب و برای افزایش فرایند باز تولید به منظور مقاومت در برابر بار تمرینی ضروری است (اسنیدر، 1998) با این وجود مطالعات گزارش کردند که مصرف کالری روزانه اغلب در زنان ورزشکار سطح بالا کافی نیست به ویژه در ورزشکارانی که در ورزش هایی که استیل بدنی ظریف ترمزیت است (دئوتز و همکاران 2000، مانوره، 2002)

تعادل انرژی منفی همراه است با خستگی مزمن که باعث کاهش هوشیاری، اختلال خواب و افزایش در شکسته شدن پروتئین ها، می شود که ممکن است به مکانیزم بازسازی و ترمیم عضله لطمه بزند. (اسنیدر، 1998)

راهبردهای بهبود وریکاوری

مدت زمان و شدتِ جراحات ماهیچه، معلولیت آن ها و ظهور نشانه های آسیب ماهیچه در سیستم گردش خون می تواند بسته به مدت زمان، شدت و نوع تمرین انجام شده، متفاوت باشد. بسیاری از بررسی ها با هدف کم کردن یا بازداشتن آسیب ماهیچه ها با استفاده از روش های ریکاوری یا استفاده از آب یه ویژه برای ورزشکاران زن و مرد، صورت گرفته است.

ریکاوری فعال

بررسی و تحلیلی بر فواید ریکاوری فعال، محاسن و مزایایی را زمانیکه بین دو جلسه تمرین که در یک زمان مشخص (بیش از یک ساعت) برنامه ریزی شده و بر فرآیند هوازی تأکید داشته است، آشکار می سازد.

بنابراین زمانیکه دو اجرا و عملکرد شدید با یک قالب زمانی اجرا می شود که آن هم برای برگشت به هم ایستایی به واسطه ی ریکاوری انفعالی صورت بگیرد. این مسئله می تواند مفید واقع شود.

بسیاری از مطالعات نشان داده اند که ریکاوری فعال برگشت سریع تر به حالت استراحت خون جاری را در مقایسه با ریکاوری انفعالی به دنبال دارد. یوشیدا (Yoshida) و همراهانش (1996) تشخیص دادند که ریکاوری فعال انباشتگی و ذخیره ی Pi را بعد از یک تمرین شدید دو دقیقه ای در مقایسه با ریکاوری انفعالی محدود می کند. نتایج دیگری نشان داد که حفظ حداکثر شدت تمرین برگشت سریع ph درون ماهیچه ای را تقویت می کند تا به حالت استراحت خود بعد از کشمکش سخت برسد.

زنان میزان متوسطی از تمرین را بین دوبازه ی زمانی تمرین بسیار شدید انجام می دهند که این دو توسط یک بازه ی کوتاه، به منظور استراحت و ریکاوری تفکیک می شود. کارتر و همکارانش (2001) افزایش بسیار زیاد فشار خون سرخرگی (شریانی) را بعد از تمرین در زنان نشان دادند که آن در مردان ممکن است در طی تمرین در زمان ریکاوری انفعالی کاهش پیدا کند.

برگشت به حالت هومیوپاتی بعد از کشمکش و تلاش مربوط به فرآیند گلیکوژنی، ارتباطی بین حفظ حالت بازگشت جریان سیاهرگی را نشان می دهد. این قابل تصور است که زنان ورزشکار بهره ی بیشتری را در سطح گردش خون ریکاوری فعال نسبت به مردان دریافت می کنند. علاوه بر این اخیراً مطالعه ای توسط جاکمن (Jake man) و همکارانش (2010) صورت گرفته که تأثیر پوشیدن جوراب های کشی در زنان طی دوره ریکاوری که جریان خون را تحت فشار قرار می دهد، را نشان می داد.

این مؤلفان ثابت کردند که دردهای ماهیچه ای با استفاده از آنها محو می شود و ضعف انقباض و کشش را در زانو کاهش می دهد. علاوه بر این پرش نیز به دنبال این نوع ریکاوری مهم و مؤثر است.

چنین یافته هایی این مفهوم را تقویت می کند که بازگشت جریان سیاهرگی در طول ریکاوری در ورزشکاران زن، یک پارامتر مهم برای عملکرد ماهیچه ای می باشد.

ریکاوری از طریق غوطه وری در آب: تنها یک تحقیق و بررسی تأثیر جنسیت بر ریکاوری به واسطه ی غوطه وری و زیر آب فرو رفتن بعد از تمرین هوازی (ایروبیک) را آزمود. سی دقیقه فرورفتن در آب گرم (36 درجه سانتی گراد) و سرد (12 درجه سانتی گراد)

ما اشاره خواهیم کرد به اینکه اگرچه این روش به عملکرد خون بعد از تمرین سرعت می بخشد اما این تفاوت ها ناچیز می باشد. مطالعات جدید برای تعیین اینکه آیا این نوع از ریکاوری می تواند تأثیرات مثبت سطح عملکرد ورزشکاران زن را نشان دهد، ضروری است و این هنگامی ست که بین جلسات مکرر تمرین های بی هوازی صورت می گیرد. هنوز این مسئله روشن است که علائم پایه برای ورزشکاران زن باتوجه به این نوع از ریکاوری نه تنها از طریق تمرین هایی ست که باعث آسیب می شود بلکه به دلیل تنوع فعالیت ها می باشد.